Stambuł – perła na styku kontynentów

Stambuł to perełka, do której na pewno muszę wrócić. Dotarłam tam trochę ponad dwa lata temu, w drodze powrotnej z Tajlandii. Zachwycona tym krajem, wygrzana w tajskim słońcu, rozpieszczona niskimi cenami. Trafiłam na półtora dnia do Stambułu, który na początku stycznia był zimny, nie tak kolorowy i jeszcze drogi. A przynajmniej taka była wtedy moja perspektywa.
Po upływie czasu zaczęłam go doceniać. Był inny lecz równie kolorowy, interesujący i nie tak w końcu drogi. Na styku kontynentów, kultur, z bardzo uczynnymi ludźmi i kebabem, którego nie będąc w Turcji, trudno doświadczyć w oryginalnych wersjach. Wielu, różnych, ale żadnym w bułce, jaką znamy.
Zatrzymałam się u chłopaka z Couchsurfingu. Młody student, mieszkający z rodzicami, zerwał się na cały dzień z uczelni, żeby oprowadzić mnie po mieście. Na śniadanie poszliśmy do lokalnej kafejki. Razem z nami pierwszy posiłek spożywało mnóstwo ludzi, taka lokalna tradycja. Był tam też jego ojciec, który nieznosząc sprzeciwu za wszystko zapłacił. Cały dzień szwendaliśmy się po mieście. W pożyczonej kurtce, trzęsąc się, podziwiałam Hagia Sophia, Wielki Bazar, park, który całkiem niedawno stał się znany na całym świecie przez protesty, Bosfor o zachodzie Słońca. Wieczorem w domu czekała na nas uczta. Według przewodnika tradycyjne tureckie śniadanie. Na kolację. Z całą rodziną. Na szybko wyszukałam tajskich drobiazgów w prezencie. I choć było zimno, nie tak kolorowo, to w sercu zostali ludzie, którzy udowodnili, że do Stambułu i do Turcji trzeba wrócić. I napisać nową relację, gdy w pamięci zostanie coś więcej. Więcej niż obrazy w głowie. I na dysku.